Μόνο ένας

Πολλά κακά ξεκινάνε από "αθώες" παρεξηγήσεις.

Όλη την ώρα;

Και ποιος είπε ότι ο Θεός θέλει να τον δοξάζουν όλη την ώρα; Έχει ανάγκη ο Θεός απ' τα χειροκροτήματα του κάθε δημιουργήματος; Θα χάσει τη θέση του χωρίς αυτά; Ας μη γελιόμαστε, μόνο τ' ανθρωπάκια θέλουν χειροκροτήματα κι επευφημίες. Γι' αυτό και τα ζητάνε, δήθεν εξ ονόματος του Θεού. Σαν τους πολιτικάντηδες του κερατά, που θέλουν χειροκρότημα και ψήφο όταν δοξάζουν τη Δημοκρατία και το Σύνταγμα. Και είναι οι πρώτοι που τα 'χουνε χεσμένα και τα δύο.

Σκιές

Πρώτα γεννιέται το συναίσθημα. Κι ακολουθεί η σκέψη. Ή μάλλον προσπαθεί ν' ακολουθήσει. Και να καταλάβει τι έγινε. Να ερμηνεύσει. Αλλά δεν μπορεί. Γι' αυτό κόβει, ράβει και απλά προσεγγίζει. Όσο μπορεί. Αλλά δεν φτάνει.

Ένα απ' τα δύο

Το ότι κάτι πάει στραβά είναι βέβαιο. Το δείχνει το παρελθόν, το επιβεβαιώνει το παρόν και δεν υπάρχει προφανής λόγος να υποθέσουμε ότι δεν θα συμφωνήσει και το μέλλον. Αν λοιπόν δεχτούμε ότι μία από τις δύο προτάσεις είναι αληθής, και με δεδομένο το ότι ένας Θεός δεν μπορεί να κάνει λάθη, αλλιώς τι σόι Θεός θα ήταν, τότε η κατάσταση γίνεται ξεκάθαρη.

Υπάρχει όμως και το ενδεχόμενο, για να μην αφήνουμε λογικές εκκρεμότητες, ο άνθρωπος να έγινε όπως έγινε βάσει σχεδίου. Και μένει να μάθουμε - κάποτε - ποιο είναι αυτό το σχέδιο.

Το βέβαιο είναι ότι τα σκοτεινότερα σημεία της κόλασης, αν υπάρχει κόλαση, προορίζονται για τους εφευρέτες της.

Πάντα περήφανα

Πώς μπορείς να πεθάνεις περήφανα σε μια "ευημερούσα δημοκρατία" σαν τη δικιά μας; Μόνο έναν τρόπο βλέπω. Είναι δύσκολος. Αλλά δεν υπήρξαν και ποτέ εύκολες υποθέσεις το να ζεις και το να πεθαίνεις περήφανα.

Μα είναι δυνατόν;

Κακός άνθρωπος αυτός ο Friedrich. Δεν χρώσταγε καλή κουβέντα.

Οι φανατικοί

Πολύ κακό παιδί αυτός ο Friedrich. Τα βάζει με τους φανατικούς, τα βάζει με την ανθρωπότητα, λες κι ο κόσμος είναι χαζός και δεν χαμπαριάζει. Έλεος, ρε μεγάλε. Όλα σού φταίνε; Γίνεσαι κουραστικός.

Το καλύτερο όπλο

Αν καταφέρεις τον Άκη να εύχεται να ψοφήσει η κατσίκα του Πάκη και αντίστροφα, τότε εύκολα τούς τρως τις κατσίκες ενώ αυτοί αλληλοτρώγονται.

Και είναι και οι δύο ικανοποιημένοι διότι έφαγες την κατσίκα του άλλου, όπως -σαν δίκαιος ηγέτης- είχες υποσχεθεί.

Είναι σαφές λοιπόν ότι στο έργο έχουμε να κάνουμε με ένα λαμόγιο του κερατά (τον ηγέτη) και δύο διακεκριμένους μαλάκες (τον Άκη και τον Πάκη).

Της τακτικής αυτής έγινε τα τελευταία χρόνια τακτικότατη χρήση από την πολιτική ηγεσία της ημετέρας πατρίδος, με άριστα αποτελέσματα. Διότι διαθέτουμε -εν αφθονία- και λαμόγια και μαλάκες.

Ίσως γι' αυτό δεν αντιδρούμε σήμερα. Γιατί μέχρι χθες τρωγόμασταν, στο ρόλο του μαλάκα. Και σήμερα ντρεπόμαστε να ζητήσουμε στήριξη ο ένας απ' τον άλλο.

Στο μεταξύ τα λαμόγια τρώνε και πίνουν στην υγειά μας.

Σημαντικές απουσίες