Δεν σερβίρονται ξαναζεσταμένες

Η άφεση αμαρτιών ίσως είναι εύκολη υπόθεση για τον μεγαλοδύναμο, είναι όμως πολύ δύσκολη για εμάς τους ανθρώπους. Δεν συγχωρεί εύκολα ο άνθρωπος. Και μπορεί να 'χει και δίκιο. Απ' τη στιγμή όμως που θ' αποφασίσει να το κάνει, πρέπει να ξέρει να βάνει τελεία. Αλλιώς η συγχώρεση δεν έχει κανένα νόημα. Οι αμαρτίες δεν τρώγονται ξαναζεσταμένες. Χαλάνε το στομάχι για τα καλά. Αν δεν είσαι απολύτως βέβαιος για τη συγχώρεση, μη συγχωρείς κανέναν.

Ξέρω τι να κάνω

Μπορεί να διαθέτεις τα καλύτερα εργαλεία και να μη ξέρεις πώς να τα χρησιμοποιήσεις. Κι ο άλλος, με εργαλεία πρωτόγονα, να κάνει θαύματα. Πρώτα η γνώση, μετά η εφαρμογή. Αν θέλεις καλό αποτέλεσμα.

Είναι ένας απ' τους λόγους που οι πολιτικάντηδες βούλιαξαν ετούτο το καράβι. Δεν ήξεραν πώς να το κουμαντάρουν. Ήτανε γερό σκαρί αλλά στη γέφυρα γίνονταν της πουτάνας.

Πώς ξέρεις;

Η μάνα μου δεν έπεφτε ποτέ για ύπνο πριν γυρίσουμε στο σπίτι, ας ήτανε και στις εφτά το πρωί. Δεν καλούσε βέβαια την αστυνομία, διότι ήξερε ότι δεν θα επιστρέφαμε πριν χαράξει. Μας φαίνονταν υπερβολικό τότε, έφτασε όμως κάποτε και η στιγμή που μπήκαμε κι εμείς στον ρόλο της. Η ζωή μοιάζει με ταινία του κινηματογράφου, που γυρίζεται και ξαναγυρίζεται, με την ίδια υπόθεση, τους ίδιους ρόλους και καινούργιους κάθε φορά ηθοποιούς.

Θυμάμαι πάντα - και δεν μπορώ να μη γελάσω κάθε φορά - την στιχομυθία μεταξύ του φίλου μας του Θανάση και της μάνας του της Χαρίκλειας, στην πόρτα του σπιτιού, στις εφτά το πρωί, κατά την επιστροφή μας από σκληρό ξενύχτι στο Βραχώρι:
- Τι σ' χρωστάω, παιδάκι μ';
- Τι παρήγγειλες, μάνα;

Μετά δεν τους αρέσει

Τα πάντα εν σοφία εποίησε ο δημιουργός, διότι είχε ένα πολύ σοβαρό και δύσκολο έργο να φέρει εις πέρας. Οι πάντες και τα πάντα στον κόσμο είναι όπως είναι διότι - πάρα πολύ απλά - έτσι έπρεπε να είναι. Αν ήταν αλλιώς, το σύστημα δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει. Ίσως να λειτουργούσε σε κάποιον άλλο κόσμο, πάντως όχι στον δικό μας. Αυτό ήταν το σχέδιο και βάσει αυτού του σχεδίου έγινε το έργο. Το αν μας αρέσει ή όχι, ουδεμία σημασία έχει.

Με τη φύση συνεργάζεσαι αρμονικά, με απόλυτο σεβασμό στους νόμους της, για να πάρεις απ' αυτή το καλύτερο που μπορεί να σου προσφέρει. Δεν την πολεμάς, γιατί τότε - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αργά ή γρήγορα - θα σε συντρίψει.

Αν μάθαινα να σκέφτομαι και να ενεργώ όπως η γυναίκα μου, τότε πλέον δεν θα ήμουν εγώ αλλά η γυναίκα μου σε άλλη συσκευασία. Αλλά τότε, γιατί να με θέλει και γιατί να την θέλω; Τι να με κάνει και τι να την κάνω; Κι όταν δεν θέλει ο ένας τον άλλον, τότε προφανώς το οικοδόμημα καταρρέει. Και δεν ήταν αυτός ο σκοπός της δημιουργίας. Απλό δεν είναι;