Το ερώτημα είναι απελπιστικά απλό: ποιο είναι το νόημα της ζωής σου, αν δεν μπορείς να ζεις όπως εσύ θέλεις; Και ποιος είναι εκείνος που θα σου υποδείξει το σωστό τρόπο για να ζεις; Ποιος είναι αυτός που τολμάει να ισχυριστεί ότι γνωρίζει το σωστό τρόπο; Πάντως όχι οι λωποδύτες και οι εγκληματίες που κυβερνούν τον κόσμο. Αυτά τ' ανθρωπάκια που σκοτώνουν για την πλάκα τους και μετά δίνουν συμβουλές για το πώς θα ζήσουμε παραπάνω. Δεν θέλω να ζήσω παραπάνω. Θέλω να ζήσω όπως γουστάρω, κι ας ζήσω παρακάτω. Κι αν μπορούσα να βγάλω απ' τη μέση αυτά τ' ανθρωπάκια, θα μου έφτανε να ζήσω όσο κάνει μια σφαίρα για να διανύσει την απόσταση που πρέπει. Αυτή την ελάχιστη.
Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2016
Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2016
Δεν είναι ντροπή
Η ελευθερία της σκέψης προηγείται της ελευθερίας του λόγου. Και δεν επιτρέπεται να ντρέπομαι ούτε για τις σκέψεις ούτε για τα λόγια μου, αρκεί αυτά τα δύο να βρίσκονται σε συμφωνία. Όταν, για παράδειγμα, ντρέπομαι να μη σκεφτώ ότι ο τάδε πολιτικός είναι μαλάκας, τότε δεν πρέπει να ντρέπομαι και να το πω.
Δεν νοείται μισή ελευθερία. Δεν είναι η ελευθερία δεκαδικός αριθμός. Κι εκείνοι που θέλουν την ελευθερία μισή, δεν ντρέπονται να μη σκεφτούν ότι ο άνθρωπος οφείλει να είναι ελεύθερος. Και η απόδειξη ότι είμαι και νιώθω ελεύθερος είναι το ότι ντρέπομαι να μη σκεφτώ ότι όλοι οφείλουμε να είμαστε και να νιώθουμε ελεύθεροι. Απλά πραγματάκια, που μόνο η βλακεία μπορεί να τα περιπλέξει. Η οποία, δυστυχώς, ζει και βασιλεύει.
Δικομματική ομοφωνία
Θα παρατηρήσατε βέβαια ότι τα σκληρότερα μέτρα εις βάρος ενός λαού παίρνονται όταν υπάρχει δικομματική ομοφωνία. Για παράδειγμα, τα δίδυμα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Είναι ίδιον της Δημοκρατίας. Στον ρόλο της γυναίκας, σταθερά η ΕΕ. Και το κακό με τη δικομματική ομοφωνία είναι ότι δεν σ' αφήνουν να πάρεις διαζύγιο.
Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2016
Για λίγες ώρες
Τραγικό συμβάν ο θάνατος. Και πιο τραγικό απ' τον θάνατο, η αγιοποίηση του νεκρού εν τη απουσία του. Αν είμαι ανεπανάληπτος ως άνθρωπος, θέλω να μου το πούνε τώρα, όσο είμαι στη ζωή. Μετά την απομάκρυνσή μου απ' τα εγκόσμια, δεν θ' αναγνωρίσω κανένα καλό λόγο για το άτομό μου. Καθαρές δουλειές. Να το έχουν υπ' όψη οι συντάκτες των επικήδειων λόγων στην κηδεία μου. Αν ακούσω καλή κουβέντα, θα τους πάρει ο διάολος.
Τι τους εμποδίζει
Αν δεν υπήρχε η θρησκεία, τότε ο φτωχός δεν θα είχε λόγους να μη σκοτώσει τον πλούσιο. Η θρησκεία λοιπόν λειτουργεί σαν ασπίδα για τον πλούσιο. Πρέπει - κατά συνέπεια - να υποθέσουμε ότι η θρησκεία είναι δημιούργημα του πλούσιου, για να τον προστατέψει απ' τον φτωχό. Ή μήπως είναι δημιούργημα του φτωχού, ώστε να χρησιμοποιηθεί σαν δικαιολογία για την αδυναμία ή την απροθυμία του να σκοτώσει τον πλούσιο; Κι αν δεν είναι δημιούργημα κανενός απ' τους δύο, τότε τίνος δημιούργημα είναι;
Ας μην παίρνει το ρίσκο
Η προτροπή ισχύει για σοβαρούς, κανονικούς ανθρώπους. Δεν έχει εφαρμογή στην πολιτική. Εκεί το ψέμα έχει άλλο νόημα. Θεωρείται σαν μια μορφή αλήθειας, που απλά δεν είναι και τόσο στενή συγγενής με την αλήθεια. Υπάρχει κάποια συγγένεια, μόνο που είναι πολύ μακρινή. Όπως λέμε "ο ξαδερφοκουνιάδος της τέταρτης ξαδέρφης του μπατζανάκη του γαμπρού της τρίτης συζύγου του θείου του Θανάση". Ή κάτι τέτοιο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)









