Όλοι ξέρουν

Γενικά οι άνθρωποι ξέρουν να κάνουν πολύ καλά όλα όσα δεν έχουν κάνει ποτέ στη ζωή τους. Και να σχολιάζουν με περισσή άνεση εκείνους που τα κάνουν. Ξέρουν να κυβερνήσουν τη χώρα καλύτερα απ' τους κυβερνήτες, ξέρουν τα τρέξουν στη Formula 1 καλύτερα απ' τους οδηγούς της Ferrari, ξέρουν να παίξουν μπάλα καλύτερα απ' τους ποδοσφαιριστές της Barcelona, ξέρουν  να χορέψουν καλύτερα απ' τις μπαλαρίνες του θεάτρου Bolshoi ... και πάει λέγοντας. Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνουν, ξέρω μόνο ότι η υπερβολή, η αλαζονεία, το κουτσομπολιό και το ψέμα δεν αποτελούν ποινικά αδικήματα. Ίσως εκεί να βρίσκεται η ερμηνεία.

Απεχθάνομαι τη δουλειά

Γνωστό το παραμύθι για το "δικαίωμα" του ανθρώπου στη δουλειά. Το δικαίωμα δηλαδή να δουλεύει ο άνθρωπος για να καταφέρει να επιβιώσει και να περνάνε καλά άλλοι, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Μπορεί να είναι αχόρταγοι ιδιώτες επιχειρηματίες, μπορεί να είναι τα κακομαθημένα κρατικοδίαιτα στελέχη του κάθε κόμματος, δεν έχει καμία σημασία. Δεν είναι δικαίωμα του ανθρώπου η δουλειά, υποχρέωσή του είναι για να μπορέσει να ζήσει. Αναγκαίο κακό. Είναι ίσως το τίμημα που πληρώνει ο άνθρωπος για κάποιο προπατορικό αμάρτημα, όποιο κι αν ήταν αυτό.
Να μη τα μπερδεύουμε. Άλλο πράγμα η δουλειά, άλλο η δημιουργία. Για να δεις τη διαφορά, κοίτα ποιος κερδίζει τα περισσότερα - κι όχι μόνο σε χρήμα - απ' αυτό που κάνεις. Αν αυτός είσαι εσύ, τότε δημιουργείς. Αν αυτός δεν είσαι εσύ, τότε δουλεύεις. Στην πρώτη περίπτωση ξυπνάς ευδιάθετος, στη δεύτερη θα προτιμούσες να κοιμηθείς λίγες ώρες ακόμα.

Αν φαίνεται αλλά δεν είναι;

Παγκόσμια πρωτοτυπία

Το είδαμε κι αυτό στην Ιόνια οδό. Πρέπει να πληρώσεις διόδια για να πας απ' τον κόμβο Κουβαρά μέχρι την Αμφιλοχία και στην επιστροφή πρέπει να πληρώσεις διόδια για να βγεις απ' τον αυτοκινητόδρομο και να μπεις στον καρόδρομο για Αγρίνιο. Και μάλιστα η πληρωμή γίνεται σε μηχάνημα, μάλλον για να μη μπορείς να ρίξεις μπινελίκια σε κανέναν. Εκπληκτική σύλληψη αυθεντικής προοδευτικής διανόησης. Θυμίζει το γνωστό: "είσοδος δωρεάν, έξοδος 10 ευρώ".
Δεν ξέρω τι γίνεται αν χαλάσει το μηχάνημα - όλα τα μηχανήματα κάποτε χαλάνε. Και με τα μυαλά που ταλαιπωρούν τους "υπεύθυνους" σε τούτη τη χώρα, δεν αποκλείεται να βρεθείς εγκλωβισμένος στον αυτοκινητόδρομο.

Ουδέν καλόν αμιγές κακού

Όταν τα ελαττώματα αντισταθμίζουν τα προτερήματα, έχεις χάσει τον αγώνα με γκολ στο τελευταίο λεπτό της παράτασης. Κρίμα δεν είναι;

Όλοι είμαστε αθάνατοι

Όλοι οι άλλοι θα μάθουν - και θα ξέρουν - ότι έχουμε πεθάνει, εμείς όμως δεν θα το μάθουμε ποτέ. Εκτός κι αν υπάρχει ζωή μετά θάνατον. Αυτό λοιπόν είναι το βασανιστικό ερώτημα και όχι ο ίδιος ο θάνατος. Μόνο η ενδεχόμενη μετά θάνατον ζωή δίνει, για εμάς τους ίδιους, πραγματικό νόημα στον θάνατο.

Απ' τη σιωπή του

Μόνο με τα λόγια μπορείς να πεις ψέματα. Με τη σιωπή, ποτέ. Η σιωπή μπορεί να κρύψει την αλήθεια, ψέματα όμως δεν μπορεί να πει. Έχετε δει πολιτικό με τη γλώσσα σε ακινησία;

Άξιος εμπιστοσύνης

Χωρίς σαφείς ερωτήσεις, μην περιμένεις και σαφείς απαντήσεις.

Η μάχη για τον πολιτισμό

Πολιτισμένος δεν σημαίνει λαπάς. Αν οι Αθηναίοι ήταν λαπάδες, οι Πέρσες θα έκαναν περίπατο. Πολύ επικίνδυνη η ταύτιση του πολιτισμού με την άνευ όρων ανοχή και τη μαλθακότητα. Όποιοι "πολιτισμένοι" το ξεχνούν, το πληρώνουν ακριβά. Εκείνοι, τα παιδιά τους κι ο πολιτισμός τους. Κάπως έτσι την πατήσαμε κι εμείς. Πιστεύαμε ότι ήμασταν πολιτισμένοι, ενώ είχαμε γίνει επικίνδυνα λαπάδες.

Θεμελιώδης προϋπόθεση

Οφείλουν να το γνωρίζουν όσοι απεχθάνονται κάθε μορφής εξουσία. Δεν στέκεται μια κοινωνία χωρίς νόμους - και την αντίστοιχη εξουσία για την επιβολή τους, εκτός κι αν όλοι οι συμμετέχοντες διακρίνονται για την εντιμότητά τους. Αν αντιπαθώ τους νόμους γιατί - απλά και μόνο - μου απαγορεύουν να κάνω όποια μαλακία μου κατέβει, τότε δεν μου αξίζει να ζω χωρίς την εξουσία άλλων πάνω μου. Είμαι αληθινά ελεύθερος όταν δεν χρειάζομαι νόμους κι εξουσίες για να συμβιώσω αρμονικά με τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας. Απλά πραγματάκια, αν και πολύ δύσκολα στην πράξη, με δεδομένο το ότι η εντιμότητα δεν περισσεύει.