Εν αρχή

Ταχεία επανεισαγωγή

Φαντάζομαι τις ανωτέρω φάτσες να κουνάνε το δάχτυλο και να κάνουν υποδείξεις σ' έναν ηγέτη - με την πλήρη σημασία της λέξης. Και θα τολμήσω να φανταστώ και την εξέλιξη: ταχεία επανεισαγωγή στην κοιλιακή χώρα της κάθε πουτάνας που τους παρέδωσε στην ανθρωπότητα. Διότι και η πουτανιά οφείλει να γνωρίζει κάποια όρια. Κι αν δεν τα γνωρίζει, οφείλει η ανθρωπότητα να της τα μάθει. Τουλάχιστον εκείνοι εκ των ανθρώπων, που θέλουν να θεωρούνται ηγέτες.

Στον άγνωστο ποητή

Οι ουλές

Όταν ο λόγος γίνεται σάρκα, η σάρκα ματώνει. Έτσι γεννιούνται οι πληγές. Και μένουν τα σημάδια για να θυμίζουν αυτές τις πληγές. Και να δείχνουν ότι η ζωή δεν κύλησε στο κορμί σου σαν νερό αλλά σκόνταψε πάνω του σαν μαχαίρι. Να δείχνουν ότι έζησες.

Τι να 'βαλε;

Αντιπαθώ τις εκπλήξεις, με εξαίρεση τις ευχάριστες

Νύχτα, χωρίς φώτα

Αμφιβάλλω αν κι ο ίδιος ο δημιουργός γνωρίζει το μέλλον της δημιουργίας του. Τα δημιουργήματα πάντως δεν έχουν ιδέα. Κι ούτε πρόκειται ν' αποκτήσουν. Για έναν απλούστατο λόγο: δεν γίνεται να γνωρίζεις οτιδήποτε για κάτι που δεν υπάρχει.

Η απόδειξη

Μόνο αν η ζωή σου καίγεται καλά. Αλλιώς δεν υπάρχει στάχτη, ούτε και απόδειξη ότι έζησες. Αλλά τι να την κάνουμε την απόδειξη; Θα μας τη ζητήσει κανένας μετά θάνατον; Δεν έχω ιδέα. Εδώ δεν ξέρουμε τι αποδείξεις θα μας ζητήσει του χρόνου η εφορία, είναι δυνατόν να γνωρίζουμε τι θα γίνει μετά θάνατον; Πάντως δεν είναι κακό να μαζεύεις και καμιά αποδειξούλα ότι έζησες. Γιατί να πάει χαμένη η φωτιά;

Δεν τη βγάνουμε

Καθένας με τον πόνο του

Όποιος μπορεί ν' αγκαλιάσει

Όποιος μπορεί ν' αγκαλιάσει, μπορεί και να δείρει

Ένα βράδυ που 'βρεχε