Κανέναν απ' αυτούς

Παράνοια; Κάθε άλλο. Και πολύ λίγοι είναι οι δέκα. Συμβολικός είναι ο αριθμός. Είναι πολύ περισσότεροι οι άνθρωποι μέσα μας, μάλλον ολόκληρη η ανθρωπότητα. Ευτυχώς δεν μιλάνε όλοι μαζί, γιατί τότε θα είχαμε σοβαρό πρόβλημα. Εκ γενετής.

Ο πειρασμός

Αν φοβάσαι να μπεις στον πειρασμό, προφανώς διατηρείς κάποιες αμφιβολίες για τις αντιστάσεις σου. Φοβάσαι τη μάχη με τον ίδιο σου τον εαυτό. Με τις άγνωστες - ή γνωστές - επιθυμίες σου. Και αποφεύγεις τη σύγκρουση. Δεν μπορεί κανείς να σε κατακρίνει γι' αυτό. Είναι βέβαιο όμως ότι αν μπεις στη μάχη και νικήσεις, θα βγεις απ' αυτή δυνατότερος. Τόσο δυνατότερος, όση και η δύναμη του αντιπάλου που νίκησες. Και στην επόμενη μάχη θα είσαι το φαβορί για τη νίκη. Κι όσο περισσότερες οι μάχες που θα κερδίζεις, τόσο ευκολότερες θα γίνονται οι επόμενες. Και κάποια στιγμή θα πάψεις να δέχεσαι τις προκλήσεις, από οίκτο προς τον αντίπαλο.

Ο ιδεαλισμός

Ο επιτυχημένος πολιτικός ξεκινάει με ιδέες και καταλήγει με λεφτά. Η πολιτική είναι μια καλολαδωμένη μηχανή, που μετατρέπει τις ιδέες σε χρήμα. Εύκολα και γρήγορα. Και μη ξεχάσω και την εξουσία, τη δύναμη. Τη δυνατότητα να λύνεις και να δένεις. Μεγάλη υπόθεση η εξουσία. Μετατρέπει έναν απλό ηλίθιο σε παντοδύναμο ηλίθιο. Κι ο παντοδύναμος ηλίθιος είναι η καταστροφικότερη δύναμη του σύμπαντος. Ο δε συνασπισμός παντοδύναμων ηλίθιων είναι ικανός να γυρίσει το σύμπαν ανάποδα. Μαύρη, κατάμαυρη υπερτρύπα.

Από τι;

Ούτε κι εγώ μπορώ να καταλάβω, κυρία West. Είμαι της γνώμης ότι θα πρέπει να ερωτώνται οι ίδιοι οι επίδοξοι προστάτες. Μπας και μπορέσουμε κάποια στιγμή να διαλευκάνουμε το μυστήριο.

Η αίθουσα διδασκαλίας

Ωκεανός

Υπήρξε ο δημιουργός σπάταλος στη χρήση χώρου και υλικών; Μάλλον όχι. Μήπως ο άνθρωπος έχει υπερτιμήσει τη θέση του στον κόσμο; Μάλλον ναι.

Ο υπουργός και οι ευθύνες

Τι είναι ευτυχία;

Αυτή πέθανε

Η φιλοσοφία πεθαίνει όταν πεθαίνουν οι φιλόσοφοι. Και οι φιλόσοφοι πεθαίνουν όταν δεν υπάρχει αντικείμενο φιλοσοφίας. And that's all.

Τα λεφτά και η ευτυχία

"Είμαι λοιπόν αραχτός στον Αστέρα και πίνω το τέταρτο Blue Label, ανάβοντας το τρίτο Montecristo - δώρο απ' τον φίλο μου τον Fidel - με τον χρυσό Dupont, που μου χάρισε η Anjolina μετά το διαζύγιο με τον ακατονόμαστο.  Δεν μπορώ να βγάλω απ' το μυαλό μου τη Zizel και νιώθω πολύ δυστυχισμένος. μέχρι αυτοκτονίας. Κοιτάω με πόνο τη Ferrari μου, έρμη και μοναχή απέναντι, και νιώθω ένα δάκρυ να παλεύει να βγει απ' το δεξί μου μάτι. Κι εκεί που αναρωτιέμαι αν πρέπει να δώσω ένα τέλος στο μαρτύριο ή να παραγγείλω χαβιάρι, σκέφτομαι τα καράβια μου - σε ποια χέρια θα πέσουν τα κακόμοιρα όταν θα λείψω; Καταπίνω με δυσκολία το δάκρυ που κύλισε στο δεξί μου μάγουλο και παραγγέλνω μαύρο χαβιάρι και μια Dom Perignon του '89. Θα επιστρατεύσω όλη μου τη δύναμη για ν' αντέξω κι αυτή τη μαύρη μέρα."

Απ' το ημερολόγιο ενός δυστυχισμένου.