Πού να σε πάω;

Η εξέλιξη της γλώσσας, με όλες της τις αυθαιρεσίες, περισσότερο μπερδεύει παρά ξεκαθαρίζει τα πράγματα. "Δεν υπάρχεις", λέει. Και εννοεί ότι "δεν παίζεσαι". Το οποίο θέλει να πει ότι "είσαι ξεχωριστή περίπτωση ανθρώπου". Αν μείνεις λίγο πίσω, η συνεννόηση καθίσταται ιδιαζόντως δυσχερής. Αν εμφανίζονταν - για παράδειγμα - ξαφνικά ο Πλάτων στα μέρη που δίδαξε κι επιχειρούσε να συνομιλήσει με τους ντόπιους, σύντομα θα γίνονταν ο πρώτος πολιτισμικός μετανάστης στην ιστορία. Αν δεν είχε προηγηθεί αυτοκτονία.

Το δίλημμα του προδότη

Θυμάμαι την εποχή

Έζησε 100 χρόνια ο George. Κι όταν ζεις 100 χρόνια, έχεις πολλά πράγματα να θυμάσαι και σε πολλές αλλαγές να προσαρμοστείς κατά τη διάρκεια της ζωής σου. Καθότι, σύμφωνα με τις αντιλήψεις μας περί εξέλιξης, δεν επιβιώνουν οι δυνατότεροι, ούτε οι εξυπνότεροι, αλλά εκείνοι που προσαρμόζονται εύκολα.

Πάρτε, για παράδειγμα, τους πολιτικούς. Δεν χρειάζονται βαθιές αναλύσεις. Δεν είναι κβαντομηχανική. Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε πριν προλάβει να κάνει τη δουλειά που έπρεπε να γίνει, οι σημερινοί αστεροειδείς ζουν και βασιλεύουν και κάνουν απρόσκοπτα τη δουλειά που πρέπει να κάνει ένας αστεροειδής. Καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους.

Πάρε ένα μήλο

Στην πετυχημένη διαπραγμάτευση, δεν υπάρχουν νικημένοι και νικητές. Αν υπάρχουν, τότε δεν είναι διαπραγμάτευση. Μπορεί να είναι εκβιασμός, μπορεί να είναι χαζοπάζαρο, μπορεί να είναι μαλακία των διαπραγματευτών, πάντως διαπραγμάτευση δεν είναι. Το κατάλαβε πολύ καλά - αν και κάπως αργά - ο Αδάμ. Κάποιοι άλλοι - κατά πολύ νεώτεροι - δεν πήραν πρέφα.

Μπορείς να διαλέξεις

Είναι κάπως σαν τον σκύλο με την πίτα. Ακέρια η πίτα, νηστικός ο σκύλος. Χορτάτος ο σκύλος, άφαντη η πίτα. Θυσιάζουμε την πίτα για να μην ψοφήσει ο σκύλος. Χάνουμε την ηρεμία μας για να μη χαθεί η ελευθερία. Και πάντα χωρίς εγγυήσεις. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις στον πόλεμο. Ειδικά όταν ο εχθρός είναι πανίσχυρος και ύπουλος.

Τι να πει ο Ιπποκράτης;

Η σωστή γνωμάτευση είναι η μισή δουλειά. Αν δεν κατανοήσουμε το πρόβλημα, δεν γίνεται να το λύσουμε. Παρατηρούμε προσεκτικά και ρωτάμε τον ασθενή πού ήτανε χτες το βράδυ. Αν απαντήσει ότι συμμετείχε σε οργιάκι μέχρι πρωίας, έχουμε μια καλή βάση για να πατήσουμε.

Έχει απάντηση η Φυσική;

Απάνθρωπη τυραννία

Διαιωνίζεται διότι φοράει το παλτό της δημοκρατίας. Ένα παλτό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των κυβερνώντων. Ειδική παραγγελία. Μία μόνο λύση. Βγάλτε τους το παλτό. Από μέσα είναι ξεβράκωτοι.

Το νόημα των πραγμάτων

Θα είχε γενέθλια σήμερα ο Albert, αν κατάφερνε να ζήσει 138 χρόνια. Αλλά δεν είχε καμία συγγένεια με τον Μητσοτάκη.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος

Πρόστιμο, λέει, 1500 ευρώ όταν καπνίζεις στο αυτοκίνητο με παιδί μέσα. Υποθέτω ότι μιλάνε για το δικό μου το παιδί. Με τα δικά τους τα παιδιά δεν έχω επαφές. Μ' ενοχλεί να με περνάνε για μαλάκα οι αρχιερείς της μαλακίας. Μεγάλωσα σε οικογένεια που τα ντουμάνια έδιναν ένα όμορφο, ομιχλώδες και ρομαντικό χρώμα στο σπίτι. Τοπίο στην ομίχλη, αλλά με ανθρώπους μέσα. Ανθρώπους που μίλαγαν την αλήθεια και σε μάθαιναν να σκέφτεσαι σαν άνθρωπος. Δεν ξέρω πόσα χρόνια θα ζήσω, ούτε μ' απασχολεί. Δεν είπα ψέματα, δεν έκλεψα, δεν αδίκησα. Έτσι μ' έμαθε ο πατέρας μου, χωρίς να πληρώσει 1500 ευρώ πρόστιμο επειδή κάπνιζε δίπλα μου. Και πέθανε φτωχός, όπως φιλοδοξώ να πεθάνω κι εγώ.

Έτσι μαθαίνω κι εγώ το παιδί μου. Κι αυτά τα λαμόγια, πρώτα να μάθουν τα παιδιά τους ότι στη ζωή δεν μετράει το πόσο θα ζήσεις αλλά το πώς θα ζήσεις, και μετά ν' ασχοληθούν με τα πρόστιμα στους πατεράδες των άλλων παιδιών. Να μάθουν τα παιδιά τους να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι απ' αυτούς, κι ας το ντουμανιάζουν λίγο παραπάνω. Δεν πρόκειται βέβαια να κάνουν κάτι τέτοιο, δεν είναι ικανοί για δύσκολα θέματα, ρητορική είναι η τοποθέτηση.
Και σε τελική ανάλυση, για να μη τρελαθούμε οριστικά κι αμετάκλητα, εδώ δεν βλέπουν το κινητό στ' αυτί του οδηγού, το τσιγάρο στο χέρι θα δουν; Αν ψάχνουν για μαλάκες, ας τους στέλνουν sms, δεν χρειάζεται να τ' ακούνε και οι άλλοι. Διανύω την έκτη δεκαετία της ζωής μου, πολλοί φίλοι μου δεν υπάρχουν πια, το τελευταίο που θέλω είναι ν' ακούω μαλακίες από grand masters του είδους.
Και για να μην παρεξηγούμαι, δεν μιλάω υπέρ του τσιγάρου. Σε καμία περίπτωση. Λέω απλά ότι, τη στιγμή που το σπίτι σου καίγεται, δεν είναι ο καπνός του τσιγάρου που σ' ενοχλεί. Αλλά οι εν λόγω ηλίθιοι, ανίκανοι κι απρόθυμοι να σβήσουν τη φωτιά και να σώσουν τους ανθρώπους, επιστρατεύουν, για άλλη μια φορά, την ανίκητη βλακεία τους, στον αγώνα που κάνουν για να μη ξεβολευτούν οι ίδιοι. Αναδεικνύουν σε μείζονος σημασίας προβλήματα μικρά κι εύκολα, για να μη φαίνεται ότι δεν ασχολούνται σοβαρά με τα μεγάλα και δύσκολα. Εκείνα που διέλυσαν μια κοινωνία κι οδήγησαν τους ανθρώπους στην απελπισία, ακόμη και στην αυτοκτονία.