Πόσο νέος;

Σ' αρέσει να ζεις με ταχύτητα; Με πόση ταχύτητα μπορείς να τρέξεις προς τα γεράματα; Σε πόσα χρόνια μπορείς να φτάσεις εκεί; Θέλεις, κατ' αρχή, να τρέξεις; Κι αν αλλάξεις γνώμη, έχεις καλά φρένα; Μήπως βιάζεσαι να γεράσεις; Μήπως βιάζονται οι άλλοι να γεράσεις; Πόσο κουραστικός είναι ο δρόμος; Δεν υπάρχει αναλυτική απάντηση.

Συνήθως όμως, κάτι αρχίζεις να καταλαβαίνεις όταν πλησιάζεις. Κι όταν φτάσεις, τότε το ξέρεις πολύ καλά ότι έφτασες. Το νιώθεις παντού μέσα σου. Και το νιώθουν και οι άλλοι έξω σου. Δεν κρύβονται τα γεράματα, όσο νέος κι αν είσαι. Ο θάνατος έρχεται απλά για να κλείσει κι επίσημα την υπόθεση. Δεν έχει κάτι άλλο να προσφέρει.

Ουδέν μονιμότερον

Μετρήστε όλα τα εις βάρος του λαού προσωρινά κυβερνητικά μέτρα και αφαιρέστε απ' αυτά όσα δεν αποσύρθηκαν κάποια στιγμή λόγω προσωρινότητας. Βγαίνει πάντα μηδέν, όποτε κι αν γίνει η αφαίρεση. Κυβερνητικά μαθηματικά. Πολύ εύκολα, επιπέδου νηπιαγωγείου.

Προληπτικά μέτρα

Είναι πάντα ασυγκρίτως καλύτερη η πρόληψη απ' τη θεραπεία. Δεν τεμπελιάζουμε λοιπόν - μην ξανακούσω τέτοιες εκφράσεις, απλά φροντίζουμε να προλαβαίνουμε το κακό. Κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση, για να μη συμβεί ποτέ. Η ζωή είναι λίγη και οι χτύποι της καρδιάς μετρημένοι. Ας μην τους σπαταλάμε χωρίς σοβαρό λόγο.

Τα μπερδεύει ο Γιαννάκης

Αλλάξτε το "Γιαννάκης" και βάλτε όποιο όνομα θέλετε, δεν έχει καμιά σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο Γιαννάκης νομίζει ότι σκέφτεται, ενώ στην πραγματικότητα καταλήγει σε συμπεράσματα μεταφράζοντας τα προσωπικά του συναισθήματα. Εκείνο που του αρέσει είναι σωστό, το άλλο, που δεν το γουστάρει, είναι λάθος. Ο Κωστάκης, που είναι φίλος του και δεν του χαλάει χατήρι, έχει πάντα δίκιο, ενώ ο Γιωργάκης, που του πάει κόντρα και του τη σπάει, έχει πάντα άδικο. Ο Γιαννάκης έμαθε από μικρός ότι το χωριό του βγάζει τα καλύτερα παιδιά - και πώς να μην είναι έτσι, αφού έβγαλε το Γιαννάκη; Έμαθε επίσης ότι το δικό του κόμμα περιλαμβάνει τα εκλεκτότερα μέλη της κοινωνίας - πώς αλλιώς θα βρίσκονταν εκεί κι ο Γιαννάκης; Ο δε Θεός του Γιαννάκη είναι ο ένας και μοναδικός και οι αλλόθρησκοι δεν έχουν καμία θέση σε τούτο τον πλανήτη. Τσαλακώνουν την εικόνα του πλανήτη, που επί μερικά δισεκατομμύρια χρόνια περίμενε πώς και πώς να σταθεί πάνω του καμαρωτός και να τον ομορφύνει ο Γιαννάκης. Ο Γιαννάκης, ο μόνος λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκε το σύμπαν.

Όταν τα συναισθήματα κατακλύζουν το κεφάλι, η καθαρή σκέψη πετάγεται απ' τ' αυτιά. Δεν αντέχει το συνωστισμό και πάει περίπατο. Δεν φταίει ο Γιαννάκης. Έτσι τον έμαθαν εκείνοι που ανέλαβαν την υποχρέωση να τον κάνουν άνθρωπο. Έτσι τον έμαθε η κοινωνία, της οποίας αποτελεί εκλεκτό μέλος. Έτσι τον έμαθαν εκείνοι που τον ήθελαν έτσι για να μπορούν να τον δουλεύουν ασύστολα, να τους εκλέγει πανηγυρικά στα ύπατα αξιώματα και να τους ταΐζει εφ' όρου ζωής, σαν μαλάκας. Διότι έχει πιαστεί μαλάκας ο Γιαννάκης. Κι ας μην το ξέρει.

Ήμασταν ευτυχισμένοι

Ουδέν σχόλιον. Δεν αστειεύεσαι μ' αυτά. Ή κάνω λάθος; Μάλλον το τελευταίο.

Το χάραμα

Πόσες ώρες αντέχεις μόνος με τον εαυτό σου μέσα στο σκοτάδι; Φοβάσαι το σκοτάδι ή τον εαυτό σου; Απ' το σκοτάδι γλυτώνεις εύκολα. Ανάβεις το φως και τέλειωσε. Απ' τον εαυτό σου όμως; Όταν θ' αρπάξει την ευκαιρία και θα σου επιτεθεί κατά μέτωπο, είσαι καλά οργανωμένος στην άμυνα; Μπορείς ν' απαντήσεις στα δύσκολα που θα σου βάλει; Έχεις το κουράγιο ν' αντικρίσεις αυτά που θα σου δείξει; Μπορείς να βγεις στην αντεπίθεση;

Αν μπορείς, άνοιξε ένα μπουκαλάκι και μείνε ξύπνιος μέχρι να βγει ο ήλιος. Αξίζει τον κόπο, θα μάθεις για σένα πράγματα που δεν γνώριζες. Αν όχι, πιες ένα ποτηράκι ζεστό γάλα και πιάσε το κρεβάτι πριν πάει δώδεκα. Αλλιώς μπορεί να μπλέξεις πολύ άσχημα.

Το πρώτο μάθημα

Τα οικονομικά μπορεί να λένε "δεν υπάρχουν λεφτά ούτε για καραμέλες", εσύ όμως, σαν πολιτικός, δεν επιτρέπεται να πεις τέτοια πράματα στους ψηφοφόρους. Άμα τα πεις και σε ψηφίσουν, να τρέξω ξεβράκωτος στο μαραθώνιο της Νέας Υόρκης, με συνοδεία εντεχνορεμπέτικης κομπανίας και να τραγουδάει ο Ρουβάς "τα μάζεψα τα πράγματα κι έφυγα από το σπίτι". Δεν κάνεις τέτοιες μαλακιούλες. Βγαίνεις λοιπόν και λες στους ψηφοφόρους "λεφτά υπάρχουν".

Και εκλέγεσαι πανηγυρικά. Και δεν σ' απασχολεί καθόλου η συνέχεια. Μέχρι να πάρουν χαμπάρι οι ψηφοφόροι ότι τα λεφτά τα 'βλεπες στον ύπνο σου, εσύ έχεις κάνει τη δουλίτσα που σου παράγγειλαν και "μην τον είδατε, μην τον απαντήσατε, το Γώγο το λεβέντη, τον καραμουζουκλή". Καθότι εκπαιδεύει με τον καλύτερο τρόπο ψυχρούς εκτελεστές το Harvard. Επαγγελματίες με τα όλα τους. Κι από κει παίρνουν μαθήματα και οι ημεδαποί επαγγελματίες. Και συνεχίζουν το θεάρεστο έργο, βοήθειά μας.

Ταξικός θάνατος

Απ' τον κυβερνητικό ηλίθιο νούμερο ένα μάθαμε ότι το πώς αγαπάμε εξαρτάται απ' τις πολιτικές μας θέσεις. Αλλιώς αγαπάνε οι αριστεροί, αλλιώς οι δεξιοί. Και βέβαια οι αριστεροί αγαπάνε καλύτερα, δεν χρειάζεται συζήτηση. Αρκεί να δεις και ν' ακούσεις τον νούμερο ένα και πείθεσαι αυτομάτως. No way out. Ήρθε κι ο κυβερνητικός ηλίθιος νούμερο δύο να μας πει ότι και το πώς πεθαίνουμε αποτελεί αυστηρά ταξική συνάρτηση. Καλά κάνουν και πεθαίνουν οι πλούσιοι, διότι είναι αναίσθητοι και υπεύθυνοι για όλα τα κακά του σύμπαντος.

Το ταλαιπωρημένο φτωχόπαιδο επιτρέπεται να χάσει τον έλεγχο του FIAT, το κακομαθημένο πλουσιόπαιδο απαγορεύεται να χάσει τον έλεγχο της Porshe. Άλλο παιδί το ένα, άλλο παιδί το άλλο. Άλλη μάνα η μία, άλλη μάνα η άλλη. Διότι η αριστερά έχει αυστηρούς κανόνες για όλους και για όλα, εξαιρουμένου βέβαια του εαυτού της. Η ίδια έχει πάντα δίκιο, οι διαφωνούντες μ' αυτή πάντα άδικο. Και το παιδί του φτωχού μαθαίνει απ' τον μπαμπά του να οδηγεί υπεύθυνα, πράγμα που δεν γίνεται να μάθει το παιδί του πλούσιου. Δεν έχει γιατί. Γιατί το λέει η αριστερά. Δεν αρκεί;

Όχι, ρε νούμερα ένα και δύο, δεν αρκεί. Αν έγινα πλούσιος πουλώντας σουβλάκια σ' εσάς ή παιχνιδάκια στα παιδιά σας, όταν εσείς δεν ευκαιρούσατε να εργασθείτε διότι ήσασταν απασχολημένοι με τα δικαιώματα των εργαζομένων, καλά έκανα κι έγινα πλούσιος. Σουβλάκια και παιχνιδάκια πούλαγα, δεν έπαιρνα μίζες για να παραγγέλνω υποβρύχια που πλήρωναν άλλοι, ούτε χαζολόγαγα με τα sexy μποτάκια της Ελενίτσας στο χαζοκούτι. Τι δεν αντιλαμβάνεστε; Τι σας μπερδεύει; Τα σουβλάκια, τα παιχνιδάκια ή τα μποτάκια; Μήπως είστε αλλεργικοί στην εργασία; Μήπως είστε αλλεργικοί στη διαφωνία; Ή είστε αλλεργικοί στη ζωή και στον άνθρωπο; Είναι σοβαρή πάθηση, να το κοιτάξετε.

100

Η δεύτερη γνώμη

Πάρε δεύτερη γνώμη απ' τον ίδιο γιατρό. Και τρίτη, αν πας γυρεύοντας. Εξοικονομείς χρόνο και χρήμα. Και μαθαίνεις και πράγματα που δεν ήξερες.