The road not taken

Όταν ο/η φιλόλογος ρώταγε "τι εννοεί ο ποιητής;", πολύ θα 'θελα να ήταν ο ίδιος παρών, για να του/της εξηγήσει ότι η ποίηση δεν μεταφράζεται και δεν ερμηνεύεται. Στο παιχνίδι με τις λέξεις δεν προβλέπονται διαιτητές κι επόπτες γραμμών. Είναι μοναχικό παιχνίδι και παίζεται νύχτα, χωρίς προβολείς και χωρίς θεατές.

Ο ψεύτης

Τι είναι δημοκρατία;

Τα λέει όλα ο Shaw. Αλλά - προς Θεού - δεν φταίμε εμείς. Οι άλλοι φταίνε. Πράγμα που πιστεύουν και οι άλλοι. Είναι λυμένο το ζήτημα, μην το ταλαιπωρούμε και στενοχωριόμαστε άνευ λόγου.

Ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος

Τα αξιώματα δεν αποδεικνύονται. Απλά τα δέχεσαι ή τα απορρίπτεις. Αλλά - όποια κι αν είναι αυτά - είναι απαραίτητα για να χτίσεις μια θεωρία. Αποτελούν τα θεμέλιά της. Έτσι ακριβώς και το Σύνταγμα. Είναι το πακέτο αξιωμάτων, με βάση τα οποία οφείλει να λειτουργεί το κράτος και η κοινωνία.
Δεν έχω ακούσει αυτά τα χρόνια της πλήρους διάλυσης κανέναν πολιτικό ν' απευθύνεται προς τους Έλληνες για να τους θυμίσει την παράγραφο 4 του άρθρου 120 του Συντάγματος. Που μπήκε στο τέλος για να βρίσκεται εύκολα. Βρέθηκε μόνο ένας ηλίθιος ν' απευθυνθεί προς τον Ελληνικό Στρατό. Λες και το ξέχασαν οι πάντες το Σύνταγμα. Και η πλάκα είναι ότι τον ηλίθιο τον συνέλαβαν για παραβίαση του Συντάγματος. Εκείνοι που το σέβονται απεριόριστα και το τιμούν με την παρουσία και την ψήφο τους.
Κι εδώ έρχεται το κρίσιμο ερώτημα: "ποιος αποφασίζει για το αν καταλύθηκε ή όχι το Σύνταγμα"; Προφανώς όχι εκείνοι που το καταλύουν. Τότε, ποιος; Μήπως οι Έλληνες, "που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία"; Και πώς θα συνεννοηθούν μεταξύ τους όλοι οι Έλληνες και θ' αποφασίσουν ότι το Σύνταγμα καταλύθηκε; Και τι θα κάνουν, αφού πάρουν την απόφαση; Και τι θα πει "με τη βία"; Και πού είναι η παγίδα; Διότι, δεν μπορεί, υπάρχει παγίδα. Και - πάλι προφανώς - όχι για κείνους που το καταλύουν.

Μία παραπάνω

Φαίνεται ότι ασχολούνταν και με την κβαντομηχανική ο Oscar. Ένα συν ένα κάνει δύο, αλλά μπορεί και να μην κάνει. Πάντως η γυναίκα μου, που δεν ασχολείται με την κβαντομηχανική, δεν θέλει ούτε ν' ακούει για την αρχή της αβεβαιότητας. Γενικά οι γυναίκες δεν αισθάνονται και πολύ άνετα σε περιβάλλον αβεβαιότητας. Και μάλλον καλά κάνουν. Σε αντίθεση με τους πολιτικούς, που νιώθουν σαν στο σπίτι τους σε περιβάλλον κοινωνικής αβεβαιότητας.

Γεμάτη ατυχίες

Προσφιλής συνήθεια του ανθρώπου είναι το να βλέπει σαν ατυχία τη δυσάρεστη κατάληξη δικών του αποφάσεων και ενεργειών. Καταφέρνει έτσι να διατηρεί μια καλή ιδέα για τον εαυτό του. Ειδικά εμείς οι Έλληνες πιστεύουμε ακράδαντα ότι όλα τα κάνουμε σωστά, είμαστε όμως εξαιρετικά άτυχοι - μας πολεμούν και όλοι οι υπόλοιποι, διότι δεν ανέχονται την ανωτερότητά μας - και γι' αυτό όλα στο τέλος πάνε στραβά. Δεν γίνεται ο άνθρωπος να είναι απόλυτα αντικειμενικός όταν κρίνει τον εαυτό του, καλό είναι όμως να μην υπερβάλλει σε υποκειμενικότητα. Ας ξεκινήσει με τη λογική σκέψη ότι είναι άνθρωπος και δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός.

Ανασχηματισμός

Όταν ο πρωθυπουργός έχει στη διάθεσή του πλειάδα ικανότατων στελεχών, τότε ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης είναι μεγάλος μπελάς. Αυτό παθαίνουν συνέχεια οι πρωθυπουργοί στην Ελλάδα. Αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω τη συμπάθειά μου. Κι ο Θεός βοηθός. Τόσο του πρωθυπουργού, όσο και ημών των υπολοίπων.

Ψευδαισθήσεις

Ζούμε γιατί πιστεύουμε ότι αυτά που πιστεύουμε είναι πραγματικά. Είναι όμως; Άχρηστο ερώτημα. Μεταφυσικό. Εδώ μπερδευόμαστε με τη φυσική, με τη μεταφυσική θα βγάλουμε άκρη; Αν πιστεύεις ότι είσαι όμορφος, τότε είσαι. Αν είσαι σίγουρος ότι οι άλλοι σ' αγαπάνε, τότε σ' αγαπάνε. Ακόμα κι αν σου πουν ότι δεν σ' αγαπάνε, δεν υπάρχει λόγος να τους πιστέψεις. Μήπως είναι κι αυτοί βέβαιοι ότι αυτό που πιστεύουν είναι πραγματικότητα; Θα παραμείνω ερωτευμένος με τις ψευδαισθήσεις μου. Ως το τέλος.

Πόσο έξυπνος είναι ο σκύλος σας;

Νομίζετε ότι δεν πουλήθηκαν τα βίντεο; Έκανε λεφτά απ' αυτή τη δουλειά ο ψυχολόγος. Αμέ!

Τα τέσσερα στάδια

Όταν φτάνει ο άνθρωπος στο τέταρτο στάδιο, φαντάζομαι ότι τα πράγματα ζορίζουν. Δεν ξέρω αν θα βρεθώ κάποτε στο τέταρτο στάδιο, εύχομαι όμως να μη προλάβω. Τι νόημα μπορεί να έχει η ζωή, όταν ξεχνάς να κατεβάσεις το φερμουάρ;

Βέβαια, ίσως μπορέσει η βιοτεχνολογία να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τη χρήση κάποιων ειδικών αισθητήρων. Αλλά και πάλι, φαντάζομαι ότι τα "πειραγμένα" παντελόνια θα είναι πανάκριβα και απλησίαστα με τη σύνταξη ενός ανθρώπου, όπως την καταντήσανε.

Μία μόνο πρακτική λύση βλέπω. Να κυκλοφορείς ξεβράκωτος και να κάνεις συνέχεια βόλτες γύρω απ' τη βουλή των Ελλήνων. Για να πιάνει και το κατούρημα τόπο.